Sprookje over innerlijke bewustwording en spirituele groei
Er was eens een meisje dat het gevoel had dat zijzelf geen geluk en voorspoed mocht hebben. Iedereen in haar omgeving gunde zij alle geluk en voorspoed toe, ook hen die het vele malen beter hadden dan zijzelf en mogelijk al vele geluksmomenten hadden gehad. Echter voor haarzelf mocht dit niet 'gevraagd' of 'naar haar toekomen'.
De jaren gingen voorbij, zij maakte van alles mee, vond ook wat voorspoed en geluk. Daar kon zij echter niets mee: zodra dit dichterbij kwam of te dichtbij voor haar gevoel, kon het nooit voor haar bedoeld zijn en ketste zij het weer af. Want, zij mocht immers geen geluk en voorspoed hebben, dat zou niet eerlijk zijn. Waaraan had zij dat verdiend? Nergens aan toch, zij had niets in haar leven gedaan wat er voor gezorgd had dat zij geluk en voorspoed mocht hebben?
De jaren verstreken en zij gunde de anderen de vele geluksmomenten, voor haarzelf was het niet nodig, niet echt wenselijk. Zij kon zich in leven houden en voelde rijkdom op andere manieren. Echter, ook deze vorm van rijkdom werd minder, de bron droogde langzaam op en dreigde het einde te naderen. Pas toen kreeg zij in de gaten dat haar armoede van dit moment was ontstaan door haar actie en reactie in het verleden. Zij had anderen steeds geluk en voorspoed geschonken, geheel ten koste van haarzelf. Zij had, door anderen niet ongelukkig te stemmen, haar eigen geluk en voorspoed niet gegrepen.
Zij realiseerde zich opeens, werd zich er bewust van, dat ook zij de moeite waard was om geluk en voorspoed te mogen hebben. Tijdens deze ontdekkingstocht naar de oorsprong van de bron, wist zij dat alle geluk die er voor haar was in de wereld, in de kosmos, voorzien van haar naam Theodora Maria, echt voor haar en voor haar alleen bestemd was.
Zij zag in de grot, waar de bron kennelijk ooit ontsproten was, een prachtig mooie schatkist met de mooiste edelstenen die ze ooit gezien had en haar naam prijkte daarop: Theodora Maria van Geenen. De schatkist was enorm, toch kon de deksel niet dicht. Zoveel rijkdom aan liefde, kracht, geluk, edelstenen, gouden bekers en munten was er voor haar aanwezig. Een stem vertelde haar dat alle geluk en voorspoed die zij door de tientallen jaren zichzelf niet gegund had, al die tijd in de daarvoor bestemde kist was terecht gekomen. Zij had de stroom aan geluk en voorspoed afgesneden, buiten haar blikveld was deze toegenomen en toegenomen. Nu was die enorm en geheel voor haar.
Ze kon haar ogen niet geloven, liep naar de grote schatkist toe en omarmde het met al haar liefde en kracht die ze in zich had. Ze wilde het graag delen met zichzelf, in ontvangst nemen en ervan genieten. Dat deed ze ook: steeds als het nodig was, als ze een blij gevoel wilde hebben en genieten van geluk en voorspoed, ging ze naar haar grot en nam plaats bij haar schatkist, de schatkist met haar naam erop. Soms haalde zij er wat uit, als het echt nodig was.
Echter, steeds om te delen met anderen, zo was zij nu eenmaal. Zij deelde met haar kinderen en later met diens kinderen, met haar ouders, zusters en broeders, haar neven en nichten, haar vrienden en kennissen en zij deelde met hen die dat nodig hadden. Altijd in verhouding, nooit te overvloedig, was zij daar voor anderen, zonder zichzelf ook nog maar iets te kort te doen. Dat liet ze niet meer gebeuren.
Het bijzondere was: de anderen waardeerden dat nog meer van haar, dan vroeger. Zij ontving daardoor nog meer rijkdom en was uiterst gelukkig en voorspoedig. Daarna bleef haar familie generaties voorspoedig en gelukkig leven, er kwam geen einde aan. Tot op de dag van vandaag is deze familie rijk, gelukkig en voorspoedig op alle fronten dat een mens kan wensen.
Sprookje geschreven door: Teja van Geenen
Sprookjes schrijven kan onderdeel zijn van enkele workshops die Het Natuur-Huys u aanbiedt, zoals Creatieve Ontwikkeling en kan tevens gebruikt worden bij individuele gespreksvormen of behandelingen.
